«ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد» مجموعه‌ای از شعرهای فارسی است که فهرست آن، در کنار شعر هم‌نام کتاب، عنوان‌های «بعد از»، «پنجره»، «دلم برای باغچه می‌سوزد»، «کسی که مثل هیچکس نیست»، «تنها صداست که می‌ماند» و «پرنده مردنی است» را معرفی می‌کند. صفحات آغازین، خواننده را به جهان زنی تنها در آستانه زمستان می‌برند؛ جهانی که در آن گذشت زمان، فرسودگی و خاطره پیوسته به یکدیگر بازمی‌گردند. در شعر آغازین، نواختن چهارباره ساعت و تکرار وزش باد در کوچه، احساس انتظار و سردی را تشدید می‌کنند. درختان خیس، شاخه‌های اقاقی، آینه‌ها و ستاره‌های مقوایی، عناصر منظره‌ای هستند که هم بیرون را نشان می‌دهد و هم آشفتگی درون راوی را آشکار می‌سازد. خطاب مکرر به یار، با یاد مهربانی، دروغ، ویرانی دست‌ها و زخم‌های عشق همراه می‌شود؛ نزدیکی عاطفی در این فضای شاعرانه با فقدان و بی‌اعتمادی گره می‌خورد. پرسش‌های راوی درباره بازگشت به باغچه، کاشتن بنفشه و انتظار صدای زنگ در، امکان زندگی دوباره را در برابر حس پایان قرار می‌دهند. یاد مادر و تصویر پنجره، روایت را میان خاطره، دیدن و فرصت‌های ازدست‌رفته حرکت می‌دهند. در ادامه، سکوت به حرف‌های ناگفته پیوند می‌یابد و زبان گنجشکان با بهار، برگ، نسیم و عطر معنا پیدا می‌کند. این تصاویر، در برابر فضای کارخانه و محاسبه، کشمکش میان زندگی طبیعی و جهانی محدودکننده را برجسته می‌سازند.