اورازان تصویری نزدیک از روستایی کوهستانی در بخش شرقی طالقان پیش چشم خواننده می‌گذارد؛ جایی که زندگی روزمره با زمین، آب چشمه‌ها، دامداری و امکانات محدود پیوند دارد. روایت از اهمیت روستاهای کمتر شناخته‌شده آغاز می‌شود و به جای ارائه داوری کلی، بر دیدن و ثبت جزئیات تکیه می‌کند. سفرهای مکرر و اقامت‌های پراکنده، زمینه یادداشت‌هایی را فراهم کرده‌اند که میان گزارش سفر و توصیف آداب و رسوم حرکت می‌کنند. در این صفحات، موقعیت طالقان، جریان شاهرود، راه‌های مالرو و حمل چوب با آب توضیح داده می‌شود. سپس خواننده با گردآوری علوفه، کاربرد گون برای سوخت، ساخت پنیر، حضور آهنگران دوره‌گرد و برگزاری عروسی پس از پایان کارهای کشاورزی آشنا می‌شود. خانه‌های سنگی و گلی، سقف‌های چوبی، پنجره‌های مشبک، حمام و مسجدها نیز بخشی از سیمای آبادی را می‌سازند. بخش دیگری به روایت اهالی درباره نیاکان روستا، پیوندهای خویشاوندی، جایگاه محله‌ها و بنای معصوم‌زاده اختصاص دارد. توصیف قرآن‌های خطی و قطعه‌ای از پوست آهو، شیوه نگهداری یادگارهای خانوادگی و باورهای مردم را نشان می‌دهد. این روایت‌ها به عنوان گفته‌ها و اعتقادات محلی عرضه می‌شوند. بررسی چشمه‌ها و کهریز، گزارش را به مشاهده‌ای ملموس از سازوکار آب‌رسانی می‌رساند. ورود به تونل و توجه به آثار کلنگ، اختلاف سطح و مسیر جریان آب، در کنار توضیح آسیاب‌های تنوره‌ای و ناودار، مهارت عملی روستاییان را در بهره‌برداری از محیط آشکار می‌کند.