افسانه آفرینش، با عنوان فرعی خیمه‌شب‌بازی در سه پرده، روایت پیدایش جهان و انسان را در قالب نمایشی طنزآمیز بازسازی می‌کند. آغاز متن، مجلسی باشکوه با تخت جواهرنشان، پیشخدمت‌های نظامی، نوازندگان و تشریفات درباری است. در این فضا، خالق اف تصمیم خود برای ساختن آدم و فرمانروایی او بر موجودات را اعلام می‌کند؛ تصمیمی که با اعتراض مسیو شیطان و اخراج او از مجلس روبه‌رو می‌شود. گفت‌وگوهای پس از این برخورد، مسئله آفرینش را به مجموعه‌ای از دشواری‌های عملی تبدیل می‌کنند. خوراک جانوران، تولیدمثل، افزایش جمعیت، مرگ و حفظ تعادل، موضوع مشورت با جبرایيل پاشا هستند. هم‌زمان، حساب‌وکتاب هزینه‌ها، تعمیر حوض کوثر و آماده‌سازی ابزارهای کار، تصویری اداری و روزمره از این دستگاه فرمانروایی می‌سازند. تعظیم‌ها، ترس از مجازات و پاسخ‌های چاپلوسانه، فاصله میان قدرت و زیردستان را آشکار می‌کنند. در پرده دوم، صحنه به کارگاهی پر از ابزار، گل رس و وسایل علمی منتقل می‌شود. ساختن فیل با کنده‌های درخت، لوله بخاری و نان لواش، یکی از موقعیت‌های آشکارا مضحک نمایش است. سپس نوبت به آدم می‌رسد؛ پیکری که بنا بر گفت‌وگوی شخصیت‌ها، میمون پیش‌تر در شکل‌دادن آن نقش داشته است. آدم پس از جان‌گرفتن، به جای همراهی با تشریفات، پی‌درپی از گرسنگی می‌گوید. زبان محاوره‌ای، دستورهای صحنه و برخورد نیازهای جسمانی با ادعاهای بزرگ، طنز اثر را پیش می‌برند و خواننده را با تناقض میان فرمان، انتظار و رفتار موجودات روبه‌رو می‌سازند.