«آفرینگان» با نقل متنی درباره بازگشت روان مردگان به خانه و آیین یادکرد آنان آغاز می‌شود؛ سپس خواننده را به دخمه‌ای می‌برد که پیکر زربانو تازه در آن گذاشته شده است. موبد و همراهان می‌روند و سکوت، مهتاب و تصویر بدن‌های در حال تجزیه، فضای روایت را شکل می‌دهند. در همین مکان، سایه‌های مردگان حضور دارند و زندگی دیگری را با خاطرات و اندیشه‌های زمینی خود ادامه می‌دهند. زربانو پس از سه شب، از تماشای همسایه‌ای وحشت‌زده به گفت‌وگو با نازپری کشیده می‌شود. او می‌خواهد بداند آیا در دوزخ است، رنج‌های زندگی‌اش معنایی داشته‌اند و می‌تواند نادختری خود، ناهید، را ببیند. پاسخ‌ها آرامش ساده‌ای به او نمی‌دهند. روان‌های دیگر نیز دیدگاه یکسانی ندارند و درباره پاداش، مجازات، آزادی و انتظار با یکدیگر بحث می‌کنند. روایت با سرگذشت‌های کوتاه این جمع گسترش می‌یابد: عشقی که پس از مرگ به دوری بدل شده، مردی که همچنان کنار شراب می‌نشیند و کسانی که هنوز نگران پول یا سهم وارثان خود هستند. این وابستگی‌ها نشان می‌دهند که مرگ، عادت‌ها و اختلاف‌های شخصیت‌ها را به‌سادگی محو نکرده است. در صفحات پایانی ارائه‌شده، بحث رشن و آذین درباره حلول، فروهر، نابودی روح و حتی واقعیت وجود زندگان شدت می‌گیرد. داستان از فضای هراس‌انگیز دخمه به پرسش‌هایی درباره ماندگاری آگاهی، سرچشمه امید و بیهودگی رنج می‌رسد و پاسخ‌های متعارض شخصیت‌ها را در برابر خواننده قرار می‌دهد.