فرانتس کافکا نویسندهٔ آلمانیزبانِ یهودیتبار اهل پراگ بود که در امپراتوری اتریش-مجارستان زاده شد و بعدها تابعیت چکسلواکی داشت. کافکا از برجستهترین چهرههای ادبیات سده بیستم بهشمار میرود. آثار او آمیزهای از واقعگرایی و عناصر فانتاستیک است و معمولاً شخصیتهای اصلی منزوی را بهگونهای نمایش میدهد که با موقعیتهای غریب یا فراواقعگرایانه و نیز با قدرتهای ناشناخته و دیوانسالارانه روبهرو هستند. واژهٔ «کافکایی» برای توصیف موقعیتهایی به کار میرود که در آن فرد در برابر نظامی پیچیده، مبهم، غیرقابلفهم و اغلب دیوانسالارانه قرار میگیرد و راه روشنی برای رهایی از آن نمییابد. از شناختهشدهترین آثار او میتوان به داستان بلند مسخ (۱۹۱۵) و رمانهای محاکمه (۱۹۲۴) و قصر (۱۹۲۶) اشاره کرد. کافکا همچنین به سبب حکایتهای کوتاه و کلمات قصارش شهرت دارد؛ آثاری که اغلب عناصر طنز را با مضامین تلختر نوشتههای بلندتر او درهم میآمیزند. آثار او تأثیر گستردهای بر هنرمندان، فیلسوفان، آهنگسازان، فیلمسازان، تاریخنگاران ادبی، پژوهشگران دین و نظریهپردازان فرهنگ گذاشته است.
Source: Wikipedia
