«تئوری امامت در ترازوی نقد» اثری انتقادی دربارۀ جایگاه امامت در اندیشۀ شیعۀ امامیه است و از خواننده می‌خواهد باورهای موروثی را با پرسشگری، استدلال و تحقیق مستقل بررسی کند. مقدمه، شک در اندیشه‌های رایج دینی را گامی برای رسیدن به ایمانی آگاهانه معرفی می‌کند و توضیح می‌دهد که تحقیق در اصول دین ممکن است پژوهشگر را به نتایجی متفاوت از انتظار محیط مذهبی برساند. بخش نخست، هستهٔ اصلی بحث را تشکیل می‌دهد و نظریۀ امامت را در «ترازوی نقد» می‌گذارد؛ یعنی اعتبار و استحکام مبانی آن را موضوع ارزیابی عقلانی قرار می‌دهد. پیشگفتار نشان می‌دهد که این رویکرد از مطالعۀ منابع شیعه، اهل سنت و دیگر جریان‌های اسلامی و نیز آشنایی با آثار منتقدان و نواندیشان دینی تأثیر پذیرفته است. ساختار کتاب فقط به یک مقالۀ نظری محدود نمی‌شود. فهرست مطالب از سه بخش خبر می‌دهد: نقد نظریۀ امامت، مصاحبه‌های انتقادی پیرامون همین نظریه و پاسخ به نقدهای مخالفان، و سپس نامه‌ها و پاسخ‌ها. روایت پیشگفتار همچنین به مناظره‌ها و مباحثاتی اشاره می‌کند که پس از انتشار اثر شکل گرفت و اختلاف نظرهای جدی پیرامون دیدگاه‌های کتاب را نشان می‌دهد. در مجموع، این اثر گزارشی از یک مسیر فکری و هم‌زمان تلاشی برای سنجش یک باور کلامی است؛ مسیری که بر آزادی در تحقیق، پرهیز از تقلید در اصول اعتقادی و ضرورت ارائهٔ دلیل برای پذیرش باورهای دینی تأکید دارد.