«پاره های فلسفی» بحث را با پرسشی ساده و دشوار آغاز می‌کند: وجود داشتن به چه معناست؟ متن در بندهای شماره‌گذاری‌شده، دگرگونی، اثرگذاری متقابل و خودایستایی را سه خاصهٔ بنیادی وجود می‌خواند. سپس با مثال‌هایی از میز، گربه و سنگ، میان خود اشیا و تصور یا تجربهٔ ما از آن‌ها فرق می‌گذارد. نویسنده از این نقطه به استقلال جهان از ذهن، امکان شک در وجود آن و نسبت آگاهی انسان با پیرامونش می‌رسد. بخش‌های بعدی به زمان و مکان می‌پردازند: زمان چگونه سنجیده می‌شود، با حرکت چه نسبتی دارد و آیا می‌توان برای کل جهان زمانی مطلق فرض کرد؟ متن همچنین میان دو گونهٔ قرار مکانی تمایز می‌گذارد و دربارهٔ نیرو، انرژی و گرانش بحث می‌کند. پرسش از آغاز یا ازلیت جهان، محور بخش بزرگی از کتاب است. نویسنده نخست استدلالی علیه ازلیت طرح می‌کند و سپس محدودیت‌های همان استدلال را بررسی می‌کند. او دیدگاه‌های مربوط به آفرینش، علیت و برهان‌های اثبات وجود خدا را در گفت‌وگو با آرای کانت، هیوم و دیگر فیلسوفان نقد می‌کند. مفهوم «شبه وجود» نیز به عنوان امری مقدم بر وجود و عدم مطرح می‌شود؛ مفهومی که نویسنده آن را علت جهان نمی‌داند. این اثر به جای روایت پیوسته، استدلال‌ها، فرض‌های رقیب و اعتراض‌های فلسفی را بند به بند پیش می‌برد و خواننده را با مسیر شکل‌گیری و بازنگری یک دیدگاه دربارهٔ جهان روبه‌رو می‌سازد.