«در ولایت هوا» با ماجرای میرزا یدالله درب‌کوشکی آغاز می‌شود؛ مردی سالخورده که پس از چهل شبانه‌روز ریاضت و خواندن وردهای پیچیده، انتظار دارد موجودی فرمان‌بردار در برابرش ظاهر شود. او در اتاقی آکنده از بوی عود، کنار کتاب جفر و چراغ کم‌نور، چشم به تحقق آرزوهای دیرینه دوخته است. سرانجام موجودی کوچک با کلاه، عینک و صدایی عجیب از راه می‌رسد، اما گفت‌وگوی نخستین آنان از همان آغاز با سوءتفاهم همراه است. میرزا نام احضارشده را اشتباه می‌شنود و به‌تدریج درمی‌یابد که مهمانش نه صاحب قدرتی بی‌پایان، بلکه پینه‌دوزی تنگدست است. میرزا زیر فشار بدهی، کسادی سمساری، هزینه‌های خانه و درخواست‌های فرزندانش، از این دیدار انتظار معجزه دارد. او قصر، چلچراغ، موتر، پول نقد و ویلایی کنار دریا می‌خواهد؛ خواسته‌هایی که میان تجمل‌دوستی و دلبستگی به خانه‌های قدیمی در نوسان‌اند. در مقابل، جعفر با پیش‌بند چرمی، سندان کوچک و ابزار کارش توضیح می‌دهد که توان ساختن چنین چیزهایی را ندارد و خود نیز گرفتار معاش خانواده است. طنز داستان از برخورد آرزوهای بزرگ با امکانات ناچیز، از بازی با نام‌ها و تلفظ‌ها و از وارونه‌شدن رابطه ارباب و خدمتگزار شکل می‌گیرد. گریه و خنده مشترک این دو شخصیت، فاصله میان خیال و واقعیت را برجسته می‌کند. روایت با جزئیات دیداری و شنیداری، هم فضای شگفت احضار را می‌سازد و هم دشواری معیشت و توقعات اجتماعی را پیش چشم خواننده می‌گذارد.