«داستان‌هایی از مثنوی» خواننده را به دنیای حکایت‌های ادبیات کلاسیک فارسی می‌برد؛ دنیایی که در آن روایت، وسیله‌ای برای اندیشیدن درباره رفتار انسان و معنای تجربه‌های زندگی است. این کتاب بر پایه داستان‌هایی از مثنوی شکل گرفته و به جای ارائه یک بحث نظری مستقل، به سنت قصه‌گویی و انتقال معنا از راه حکایت توجه دارد. آشنایی با چنین روایت‌هایی فرصتی فراهم می‌کند تا خواننده پیوند میان داستان، زبان و اندیشه را در یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار ادبی فارسی دنبال کند. ویژگی مشخص این نسخه، معرفی آن به عنوان مجموعه‌ای گردآوری‌شده همراه با تصویرگری است. حضور تصویرها در معرفی کتاب نشان می‌دهد که روایت نوشتاری با یک عنصر دیداری نیز همراه شده است. این ترکیب می‌تواند راهی برای ورود به فضای قصه‌ها باشد، هرچند جزئیات سبک تصویرها و چگونگی بازنویسی حکایت‌ها از صفحات خوانای موجود روشن نمی‌شود. عنوان کتاب بر «داستان‌ها» تأکید دارد و همین نکته آن را از شرح‌های پژوهشی یا نسخه‌های کامل منظوم مثنوی متمایز می‌کند. مخاطب می‌تواند با این نگاه به سراغ اثر برود که قرار است با گزیده‌ای داستانی از میراث مثنوی روبه‌رو شود، نه لزوماً با متن کامل شش دفتر آن. از آنجا که صفحات داستانی در نسخه متنی موجود به‌درستی خوانده نشده‌اند، نمی‌توان با اطمینان نام حکایت‌های انتخاب‌شده، ترتیب آن‌ها یا پیام هر قصه را مشخص کرد. با این حال، هویت کتاب به عنوان مجموعه‌ای از داستان‌های مثنوی، موضوع مرکزی و پیوند آن با ادبیات تعلیمی فارسی را روشن می‌کند.