مقالهٔ «چرا رژیم اسلامی را باید جدی گرفت؟» بحثی انتقادی دربارهٔ ماهیت قدرت، دین و سازوکارهای حکومت اسلامی ایران است. مسئلهٔ اصلی نوشته این است که چرا یک نظام سیاسی، حتی هنگامی که گفتار آن از نظر فلسفی یا منطقی نامنسجم به نظر می‌رسد، همچنان باید جدی گرفته شود. بحث با پاسخ به انتقاد امید مهرگان از مقالهٔ «الاهیات شکنجه» آغاز می‌شود. نویسنده میان جدیت مفهومی و جدیت تجربهٔ انسانی تمایز می‌گذارد و با اشاره به خاطرات خود از خواندن آثار سیاسی و مذهبی، پیامدهای خطرناک سبک شمردن برخی باورها را توضیح می‌دهد. در ادامه، تجربهٔ زندان و رابطهٔ بازجو با زندانی به موضوع محوری تحلیل تبدیل می‌شود. بازجو در این روایت نمایندهٔ قدرتی است که می‌کوشد حقیقت را تعریف کند و زندانی را به پذیرش آن وادارد. نویسنده از این موقعیت برای توضیح ارتباط میان تجربهٔ رنج، اقتدار سیاسی و تفسیر دینی استفاده می‌کند. بخش دیگری از نوشته به روش هرمنوتیک سوءظن اختصاص دارد. در این روش، واژه‌ها و فرمان‌هایی که با تهدید، رنج و مرگ ارتباط دارند، هنگام تفسیر متون دینی و سیاسی اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کنند. نویسنده همچنین پیوند ندامت سیاسی و توبهٔ دینی را مطرح می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه اعتراف و تسلیم می‌توانند در چارچوب حکومت دینی معنایی فراتر از رفتار فردی پیدا کنند. این نوشته خواننده را با پرسش‌هایی دربارهٔ حقیقت، اقتدار، فرهنگ و مسئولیت تفسیر در برابر خشونت سیاسی روبه‌رو می‌سازد.