«از میان ریگ ها و الماس ها» مجموعه‌ای است که در آن منظره‌های طبیعی به عرصهٔ اندیشه، تخیل و احساس تبدیل می‌شوند. عنوان فرعی «ترانه‌های خوابگونه» شیوهٔ بیان شعرها را روشن می‌کند: اندیشه‌هایی مشخص با منطق مه‌آلود و شناور رؤیا بازتاب می‌یابند. مقدمه از خواننده دعوت می‌کند که برای دریافت مضمون، نیروی تخیل خود را به کار گیرد و از سطح واژه‌ها فراتر برود؛ در عین حال، همنوایی کلمات و شگفتی تصویرها نیز راهی برای همراهی با شعر است. در «در همسرایی پرتوان بهاری»، رویش، دگرگونی و پیوند عناصر طبیعت با پرسش دربارهٔ وحدت و تنوع هستی همراه می‌شود. درختان، علف‌ها، پرندگان و مرداب حضوری زنده دارند و نگاه شاعر میان نشاط آفرینش و اندوه فرسودگی حرکت می‌کند. آواز پرنده در غروب، تنهایی انسان و سراشیب عمر را به یاد می‌آورد. «سخن گو از بهار» جهان را از راه هماهنگی رنگ‌ها، حجم‌ها و صداها می‌نگرد. پرواز درناها، نور خورشید، برگ‌های رها در باد و زندگی گیاهان، نگاه محصور میان آجر و شیشه را به فضایی گسترده می‌برند. در آغاز «فسون کرانه»، گریز از شهر با یاد خانه و مادر و حرکت به سوی دشت‌های روشن پیوند می‌خورد. این گزیده، وصف طبیعت را با تأمل فلسفی و تصویرهای نامتعارف همراه می‌سازد. مقدمه همچنین از حضور چند شعر موزون یا هجایی در کنار ترانه‌ها خبر می‌دهد و تفاوت قالب‌های مجموعه را توضیح می‌دهد.