آیا انسان بیشتر به گوسفندی فرمان‌بردار شباهت دارد یا به گرگی آمادهٔ دریدن؟ این متن از همین پرسش آغاز می‌کند و دو برداشت متضاد از سرشت انسان را در برابر یکدیگر می‌گذارد. پذیرش تلقین، پیروی از رهبران و واگذاری آزادی، شواهد تصویر نخست‌اند؛ جنگ، شکنجه و بهره‌کشی از ضعیفان، تصویر دوم را تقویت می‌کنند. اما مقاومت مردم در برابر بی‌رحمی نشان می‌دهد که هیچ‌کدام به‌تنهایی توضیح کافی نیست. بحث به این احتمال می‌رسد که اقلیتی خشونت‌طلب، اکثریتی فرمان‌بردار را به کشتار می‌کشاند. ادعاهای دفاع از آزادی، انتقام و حفظ حیثیت می‌توانند خشونت را به صورت وظیفه جلوه دهند. بااین‌حال، متن می‌پرسد چگونه کسی که ظاهراً میل به درندگی ندارد، چنین آسان در آن مشارکت می‌کند. این تناقض، تقسیم سادهٔ انسان‌ها به دو گروه ثابت را زیر سؤال می‌برد. سپس مسئلهٔ خیر و شر در برداشت‌های دینی و فلسفی بررسی می‌شود. نافرمانی آدم، امکان انتخاب، گناه نخستین و دیدگاه‌های رنسانس و روشنگری، زمینهٔ بحث دربارهٔ آزادی و اصلاح‌پذیری انسان را فراهم می‌آورند. خوش‌بینی ساده به نیکی بشر و باور به تباهی اجتناب‌ناپذیر او، هر دو نقد می‌شوند. در صفحات پایانی ارائه‌شده، جنگ نتیجهٔ تصمیم‌های سیاسی، نظامی و اقتصادی دانسته می‌شود. ترس، نفرت و خشم به بسیج مردم کمک می‌کنند، اما علت نهایی جنگ نیستند. تمرکز قدرت و سلاح‌های ویرانگر در دست انسان‌های عادی، پرسش مسئولیت را جدی‌تر می‌سازد و ضرورت مقاومت در برابر خشونت را پیش می‌کشد.