این رساله بحث انتخابات را از پرسشی دربارهٔ مشروعیت راه رسیدن به زعامت آغاز می‌کند. پیشگفتار، استعمار نظامی و نفوذ فرهنگی را به هم پیوند می‌دهد و پذیرش شیوه‌های حکومت‌داری غربی در میان مسلمانان را یکی از پیامدهای این نفوذ می‌شمارد. موضع متن صریح و انتقادی است: انتخابات دموکراتیک را با اصول سیاست شرعی ناسازگار می‌داند و برای توضیح این داوری به آیات و احادیث استناد می‌کند. در بخش تعیین زعامت، نامزدشدن از سوی زمامدار قبلی یا اهل رأی، انتخاب توسط اهل شورا و بیعت مطرح می‌شود. تعیین دیگر مناصب نیز به زمامدار عمومی، مصلحت جامعه و مشورهٔ شورا وابسته دانسته شده است. سپس بحث به طلب امارت و حرص برای دستیابی به قدرت می‌رسد. روایت‌های عبدالرحمن بن سمره، ابوموسی اشعری و ابوهریره مبنای استدلال دربارهٔ منع قدرت‌خواهی، محرومیت از یاری الهی و مسؤولیت منصب قرار می‌گیرند. متن، فعالیت‌های انتخاباتی، کمپاین‌ها، وعده‌های دروغین و ائتلاف‌های سیاسی را در چارچوب همین نقد بررسی می‌کند. در ادامه، رأی اکثریت به عنوان معیار انتخاب نمایندگان و رئیس دولت توضیح داده می‌شود و اعتبار شمار آرا در برابر ایمان، تقوا و آگاهی زیر پرسش می‌رود. آیات نقل‌شده دربارهٔ گمراهی، نادانی و ناسپاسی اکثریت، پشتوانهٔ این بخش هستند. فهرست همچنین از مباحث بعدی دربارهٔ محدودهٔ شورا، عضویت زنان، رقابت حزبی، اخلاق انتخابات، هزینه‌ها و نسبت رأی‌دهی با شهادت خبر می‌دهد.