ستایش آب و خاک و آبادانی کشور در ایران باستان

این کتاب به بررسی جایگاه مقدس و فرهنگی آب و خاک در تمدن ایران باستان می‌پردازد.
نویسنده نشان می‌دهد که عناصر طبیعی چون آب و خاک در آیین‌ها، اسطوره‌ها و باورهای ایرانیان نقش محوری داشته‌اند.
آب نماد پاکی، زندگی و پیوند با نیروهای آسمانی و خاک نماد زایش، وطن و پایداری بوده است.
در متون کهن مانند اوستا، ستایش آب و خاک با مفاهیم اخلاقی و دینی گره خورده است.
کتاب به ارتباط میان آبادانی، کشاورزی و تقدس زمین در فرهنگ زرتشتی اشاره دارد.
نقش شاهان و مردم در حفظ منابع طبیعی و توسعه پایدار در ایران باستان برجسته شده است.
نویسنده با تحلیل متون تاریخی، معماری و هنر، اهمیت این عناصر را در شکل‌گیری تمدن ایرانی نشان می‌دهد.
آب‌انبارها، قنات‌ها و باغ‌های ایرانی نمونه‌هایی از احترام عملی به آب و خاک هستند.
کتاب به پیوند میان طبیعت، معنویت و سیاست در ایران باستان می‌پردازد.
در نهایت، «ستایش آب و خاک» تصویری از همزیستی خردمندانه انسان با طبیعت در فرهنگ ایرانی ارائه می‌دهد.