زیارت قبر چه جایگاهی در دین دارد و آیا ترک آن می‌تواند پذیرش دیگر اعمال را زیر سؤال ببرد؟ این رساله بحث خود را با چنین مسئله‌ای پیش می‌برد و میان اصل زیارت قبور و منزلتی که به برخی قبرها و زیارتگاه‌ها نسبت داده می‌شود، تفاوت می‌گذارد. در مقدمه، زیارت عملی مباح معرفی می‌شود که با نیت صالح و دوری از اعمال شرک‌آمیز می‌تواند مستحب باشد. سپس حدیث اجازهٔ زیارت پس از منع اولیه نقل می‌شود تا مبنای این تفکیک روشن گردد. محور استدلال، رجوع به قرآن برای ارزیابی ادعاهای مهم اعتقادی است. متن تأکید می‌کند که زیارت قبور در قرآن ذکر نشده و نرفتن به زیارتگاه، به‌خودی‌خود سبب بازخواست نیست. در مقابل، ادعای نپذیرفتن اعمال کسی که قبر معینی را زیارت نکرده است، موضوع اصلی نقد قرار می‌گیرد. رساله می‌کوشد این باور را با روش قرآنی اثبات امور دینی بسنجد و ضرورت دلیل برای چنین جایگاهی را برجسته سازد. بخش بعدی به مقام زیارت در باورهای منسوب به شیعه می‌پردازد و نسبت آن را با حج، فرایض و نشانه‌های مذهبی بررسی می‌کند. لحن این صفحات صریح و جدلی است و دربارهٔ دلبستگی به زیارتگاه‌ها، نوحه‌خوانی و وجوهات داوری‌های تندی دارد. بنابراین، خواننده با گزارشی بی‌طرف از همهٔ دیدگاه‌ها روبه‌رو نیست، بلکه با استدلالی انتقادی دربارهٔ مرز زیارت مجاز و باورهای محل اختلاف مواجه می‌شود. مقدمه نیز پیروی از قرآن و سنت را چارچوب حل این اختلاف معرفی می‌کند.