این کتاب سیر دگرگونی اندیشه سیاسی شیعه را از مسئله شورا و رهبری پس از پیامبر تا شکل‌گیری نظریه‌های امامت، مهدویت و ولایت فقیه دنبال می‌کند. بخش نخست با بررسی برداشت‌های مربوط به شورا در دوره امام علی، امام حسن و امام حسین آغاز می‌شود و سپس از فاصله گرفتن امام سجاد از سیاست، انتخاب سلیمان بن صرد و دیدگاه کیسانیان سخن می‌گوید. در ادامه، مواضع سیاسی امام باقر و امام صادق، نقش عباسیان، جریان‌های حسنی و زمینه‌های پیدایش تصور امامت الهی بررسی می‌شود. مباحثی مانند عصمت، نص، وصیت، عقل، معجزه، موروثی شدن امامت، پنهان‌کاری و تداوم امامت تا قیامت نیز در چارچوب تحول نظریه امامت طرح شده‌اند. فصل‌های بعدی به بحران‌های جانشینی، امامت امامان خردسال، مسئله بداء و مسیر شکل‌گیری تصور اثنی‌عشری می‌پردازند. بخش دوم بر فرضیه وجود مهدی، گزارش‌های مربوط به ولادت و غیبت، نامه‌ها، نواب اربعه، دلایل عقلی، نقلی، تاریخی، اعجاز و اجماع تمرکز دارد. سپس کتاب این ادله را از منظر تاریخی و روایی به بحث می‌گذارد و روایت‌های متعارض، اعتبار گزارش‌ها، شهادت نواب و داستان‌های معجزه را بررسی می‌کند. مرور نمونه‌های متعدد مهدویت منسوب به چهره‌های مختلف، از محمد بن حنفیه تا امام کاظم و حسن عسکری، نشان می‌دهد که کتاب می‌کوشد مراحل شکل‌گیری یک اندیشه سیاسی-کلامی را در بستر کشمکش‌های تاریخی بازسازی و نقد کند.