این کتاب پژوهشی به مسئله رشد نقدینگی در اقتصاد ایران از دو مسیر نظری و تجربی نزدیک می‌شود. در آغاز، مفاهیم پایه پول و نقدینگی توضیح داده می‌شود و تعریف‌های متفاوت پول در مکتب‌ها و نزد اقتصاددانانی چون فریدمن، توبین، کلاور، گارلی و شاو بررسی می‌گردد. سپس کتاب به سازوکارهای پولی مانند ضریب فزاینده، نسبت اسکناس و مسکوک در دست مردم به سپرده‌ها، نرخ ذخیره قانونی و اجزای پایه پولی می‌پردازد. در این چارچوب، ذخایر طلا و ارز بانک مرکزی، بدهی دولت به بانک مرکزی، بدهی بانک‌ها به بانک مرکزی و ذخیره تعهدات ارزی از اجزای مهم بحث هستند. فصل دوم جنبه‌های نظری رشد نقدینگی را دنبال می‌کند و پرسش‌هایی درباره فعال یا منفعل بودن پول، رابطه پول و تورم و جهت علیت میان آن‌ها مطرح می‌سازد. دیدگاه‌های توماس توک، لارنس لاگلین، دیوید هیوم، ایروینگ فیشر، مارشال، یگر، کینز و ویکسل در این مسیر مرور می‌شود. موضوع استقلال بانک مرکزی نیز با اشاره به الگوهای راگف و آلسینا وارد بحث می‌شود. در ادامه، کتاب از سطح نظری به بررسی تجربی اجزای پایه پولی در ایران می‌رود؛ از روند ذخایر ارزی و طلای بانک مرکزی تا بدهی دولت و بانک‌ها. فشارهای دولت بر نظام بانکی و مطالبات معوق و سررسیدگذشته نیز در فهرست موضوعات تجربی جای دارند. این ساختار، کتاب را به مطالعه‌ای متمرکز بر منشأها، سازوکارها و زمینه‌های رشد نقدینگی در اقتصاد ایران تبدیل می‌کند.