«پنجابه» مجموعه‌ای پنج‌داستانی است که نام خود را، بنا بر توضیح آغازین کتاب، از شمار داستان‌ها و پیوند یکی از روایت‌ها با آب و دیگری با اساطیر ودایی و فضای پنجاب گرفته است. در داستان «سرگشتگی برهمن چاندرا»، راوی از واپسین لحظات زندگی برهمنی سالخورده و محبوب آغاز می‌کند و سپس از خلال خاطرات و گفت‌وگوهای او، پرسش‌هایی درباره مرگ، ایمان، رنج، معجزه، خواهش، عدالت و مسئولیت انسان پیش می‌کشد. چاندرا در برابر خرافه و تقدس‌سازی ساده‌دلانه، بارها بر تجربه، خرد، کار و یاری به دیگران تأکید می‌کند؛ با این حال خود نیز در کشاکش میان باورهای آیینی و عاطفه انسانی باقی می‌ماند. روایت‌هایی چون مرگ دختر راجه، سوزاندن همسر جوان، ماجرای کوزه‌گر پنجابی و درگیری فرقه‌ها، تصویرهایی از قدرت، تعصب، خشونت و نیاز به همبستگی انسانی می‌سازند. در پایان این بخش، سخن چاندرا به سودمند بودن برای دیگران و دلاوری در راه حقیقت می‌رسد. داستان بعدی، «میرزا علیخان»، فضایی متفاوت دارد: معلمی تاریخ‌دوست در تهران قدیم با شبح توماس کارلایل وارد گفت‌وگویی طنزآمیز درباره قهرمانان، تاریخ و قدرت سیاسی می‌شود. این جابه‌جایی از هند افسانه‌ای به فضای شهری ایران نشان می‌دهد مجموعه از روایت تاریخی، خیال، طنز و گفت‌وگوی فکری برای بررسی نسبت انسان با باور، قدرت و جامعه بهره می‌گیرد.