«قصه عشق» روایت احمد از دلبستگی‌ای است که در میان رفت‌وآمدهای خانوادگی و روزهای پرهیاهوی جوانی شکل می‌گیرد. داستان با شبی سرد در اسفند سال ۱۳۵۴ آغاز می‌شود؛ شبی که احمد برای برگزاری جشن تولد امیر، پسر دایی خود، تلاش کرده است. مهمانی با موسیقی، گفت‌وگو و رفت‌وآمد مهمانان ادامه دارد، اما دیدار او با نازنین مسیر خاطره آن شب را عوض می‌کند. نگاه‌ها و ترانه‌ها راه را برای بیان احساسی باز می‌کنند که مدت‌ها ناگفته مانده است. احمد و نازنین از شلوغی مجلس فاصله می‌گیرند و در حیاط، زیر هوای سرد، درباره علاقه پنهان خود حرف می‌زنند. اشک‌ها و اعتراف‌های نازنین نشان می‌دهد این دلبستگی یک‌طرفه نبوده است. پس از مهمانی، انتظار تماس و قرار بعدی برای هر دو دشوار می‌شود. آن‌ها در تجریش یکدیگر را می‌بینند، گل سرخ می‌خرند و ساعت‌هایی را به گفت‌وگو می‌گذرانند. در ادامه، مدرسه و امتحان‌های احمد، رفتن نازنین به دبیرستان، کارهای مرتبط با رادیو و برخوردهای روزمره با خانواده در کنار شور عاشقانه روایت می‌شود. دفتر عکس‌هایی که نازنین پنهانی جمع کرده، احمد را با عمق علاقه دیرینه او روبه‌رو می‌کند. زبان محاوره‌ای داستان به خواننده اجازه می‌دهد تردید، شوق و نگرانی شخصیت‌ها را از نزدیک دنبال کند. روایت همچنین از خاطرات تهران آن روزگار، خیابان‌ها، مهمانی‌های خانوادگی و فاصله میان احساس خصوصی و زندگی معمولی تصویری ملموس می‌سازد.