«قرآن درمانی» به موضوع رقیه و تعویذ با آیات قرآن می‌پردازد و می‌کوشد شیوه‌های مورد قبول خود را بر پایهٔ نصوص دینی و تجربه‌های نقل‌شده توضیح دهد. محور اصلی بحث، چشم‌زخم و ارتباط آن با بیماری‌هایی است که در نگاه کتاب منشأ جسمی یا روانی دارند. صفحات آغازین، خواننده را به بررسی دلیل‌ها، مراجعه به اهل تخصص دینی و پرهیز از داوری شتاب‌زده دربارهٔ سخنان دیگران دعوت می‌کنند. فهرست کتاب مسیری از چگونگی مداوا و تشخیص بیماری تا تلاوت همراه با توجه به معانی آیات ترسیم می‌کند. سپس موضوع حقیقت چشم‌زخم، انواع چشم‌زنندگان، نشانه‌های تشخیص چشم‌خوردگی و آیات و اوراد مربوط مطرح می‌شود. فصل‌های بعدی به حسادت، رابطهٔ جادو و چشم‌زخم، اعمال حفاظتی، پرسش‌های رایج و روایت‌هایی از بهبود بیماران اختصاص دارند. این روایت‌ها در فهرست به‌عنوان داستان‌های واقعی معرفی شده‌اند. تقریظ‌های آغازین، علاوه بر تأیید رویکرد کتاب، حدود برخی روش‌های تشخیص را نیز روشن می‌کنند. در یکی از آن‌ها، متهم‌کردن اشخاص صرفاً بر اساس پندار درمانگر یا هیپنوتیزم بی‌پایه دانسته می‌شود؛ در تقریظی دیگر تأکید می‌شود که شناسایی فرد مظنون نباید به کینه و قطع رابطه بینجامد. یاد خدا، دعا و وابستگی شفا به ارادهٔ الهی نیز از مضمون‌های برجستهٔ این بخش‌هاست. مقالهٔ ضمیمه با عنوان «بیان تفاوت‌های طب شرعی و خرافات طالع‌بینی» قرار است مرز این دو حوزه را توضیح دهد. کتاب برای شناخت این برداشت دینی از بیماری و درمان قابل مطالعه است و ادعاهای درمانی آن در همین چارچوب ارائه می‌شوند.