«خون سیاوش» داستانی برگرفته از شاهنامه است که سرگذشت شاهزاده‌ای ایرانی را از پیش از تولد تا آغاز آزمون‌های دشوار زندگی او بازگو می‌کند. روایت با رفتن توس و گیو به شکار در نزدیکی مرز ایران و توران آغاز می‌شود. این دو پهلوان در بیشه‌ای دختری هراسان را می‌یابند که از خشم پدر گریخته و در راه، دارایی و اسب خود را از دست داده است. آنان دختر را نزد کی‌کاووس می‌برند و او همسر پادشاه می‌شود. چندی بعد سیاوش به دنیا می‌آید؛ کودکی که زیبایی و آینده‌اش توجه درباریان و اخترشناسان را برمی‌انگیزد. رستم پرورش سیاوش را بر عهده می‌گیرد و او را به زابلستان می‌برد. شاهزاده در کنار این پهلوان، سوارکاری، تیراندازی، رزم‌آوری، دادگری و آیین رفتار با دیگران را می‌آموزد. پس از بازگشت به دربار، کی‌کاووس از دیدن توانایی‌های پسرش شادمان می‌شود و او را می‌آزماید. با مرگ مادر، روزهای آرام سیاوش به اندوه می‌گراید. در ادامه، سودابه که در دربار جایگاهی بلند دارد، به سیاوش دل می‌بندد و می‌کوشد او را به خواستهٔ خود متمایل کند. سیاوش از این رابطه دوری می‌جوید، اما فرمان پدر بارها او را به شبستان می‌کشاند. سودابه سرانجام به تهدید روی می‌آورد و شاهزاده در برابر فریب و فشار، وفاداری به پدر را برمی‌گزیند. همراهی نثر بازگوکننده با بیت‌های شاهنامه، تضاد میان پاکی سیاوش و رفتار سودابه را در این بخش از روایت برجسته می‌کند.