«خودآموز خط اوستایی» کتابچه‌ای برای آشنایی با الفبایی است که متن اوستا با آن نوشته شده است. آموزش با معرفی نام دیگر این خط، دین‌دبیره، آغاز می‌شود و ویژگی‌هایی مانند نوشتن از راست به چپ، جدا بودن حروف و گذاشتن نقطه پس از واژه‌ها را توضیح می‌دهد. متن، شمار حروف را چهل‌وهشت می‌داند و آن‌ها را به چهارده حرف صدادار و سی‌وچهار حرف بی‌صدا تقسیم می‌کند. پس از این معرفی، جدول‌هایی برای مقایسه نشانه‌های اوستایی با نویسه‌های فارسی و لاتین آمده است. بخش آموزشی سپس به کاربرد حروف صدادار می‌پردازد و تفاوت صداهای کوتاه و بلند را در درس‌های جداگانه دنبال می‌کند. برای نزدیک کردن تلفظ به ذهن خواننده، نمونه‌هایی از صداهای زبان انگلیسی نیز کنار بعضی درس‌ها قرار گرفته است. در درس‌ها، جایگاه هر واکه در آغاز، میانه یا پایان واژه بررسی می‌شود. نمونه‌هایی مانند اسب، آب، آتش، نقره، سخن، گاو، بازو، روباه و زبان، پیوند میان نشانه، آوا و معنی را نشان می‌دهند. بعضی توضیح‌ها نیز به نقش آغازین یک صدا در منفی کردن واژه اشاره دارند. تمرین‌های پایان درس از خواننده می‌خواهند حرف تازه را در واژه‌های داده‌شده پیدا کند. این شیوه، شناخت دیداری نشانه‌ها را با مشاهده کاربرد آن‌ها همراه می‌سازد. صفحات ارائه‌شده تا درس سیزدهم پیش می‌روند و تمرکز اصلی آن‌ها بر شناخت و تمایز واکه‌های اوستایی باقی می‌ماند.