«خود اشتباه نکنیم!» با ماجرای روزهای نزدیک به فتح مکه آغاز می‌شود؛ زمانی که مسلمانان پس از سال‌ها دوری، برای بازگشت به مکه آماده بودند و تصمیم حرکت باید پنهان می‌ماند. در همین موقع، نامه‌ای از حاطب بن ابی‌بلتعه به سوی برخی مشرکان مکه فرستاده می‌شود و علی بن ابی‌طالب، زبیر بن عوام و مقداد بن اسود مأمور می‌شوند آن را از زنی در راه مکه بازگیرند. پس از آشکارشدن نامه، حاطب انگیزه خود را حفاظت از خانواده‌اش در مکه بیان می‌کند. محور اصلی کتاب از واکنش پیامبر به همین لغزش شکل می‌گیرد: خطای حاطب دیده می‌شود، اما سابقه او، به‌ویژه حضورش در بدر، نیز فراموش نمی‌شود. کتاب از این واقعه به یک مسئله روزمره می‌رسد: چرا انسان‌ها با دیدن یک اشتباه، سال‌ها نیکی، خدمت و همراهی دیگران را نادیده می‌گیرند؟ نویسنده این پرسش را در روابط دوستان، زن و شوهر، کارگر و کارفرما، شاگرد و استاد و فرزند با پدر و مادر دنبال می‌کند. نمونه‌هایی مانند شورشدن غذا، کوتاهی در کار یا لغزش یک دوست نشان می‌دهد چگونه یک ناراحتی کوچک می‌تواند داوری ما درباره تمام گذشته شخص را تغییر دهد. در پایان، کتاب هشدار می‌دهد که تلاش برای اصلاح خطای دیگران، اگر با خشم، تحقیر و بی‌انصافی همراه باشد، خود به خطایی تازه تبدیل می‌شود. تمثیل «مداد پاک‌کن» خراب، این پیام را جمع‌بندی می‌کند: اصلاح زمانی سودمند است که خودِ ابزار اصلاح، موجب آلودگی بیشتر نشود.