«گروه نجات» با پرسشی دربارهٔ مسئولیت آغاز می‌شود: اگر تمدنی در آستانهٔ نابودی باشد، چه کسی باید برای نجات آن اقدام کند؟ آلورن، فرماندهٔ سفینهٔ اکتشافی S9000، از نسلی هوشمند است که آگاهی گستردهٔ خود را سرچشمهٔ مسئولیتی سنگین می‌داند. او همراه خدمه‌ای از نژادهای گوناگون، مسیر معمول سفر را تغییر داده و با فشاری فراتر از توان عادی ژنراتورها به منظومه‌ای در خطر نزدیک شده است. انفجار قریب‌الوقوع خورشید، فرصتی بسیار کوتاه برای جست‌وجوی سومین سیاره باقی می‌گذارد. وجود تمدن آنجا از طریق امواج رادیویی کشف شده؛ امواجی که دویست سال در راه بوده‌اند. این فاصلهٔ زمانی، میان دانستن اینکه زمانی موجوداتی هوشمند وجود داشته‌اند و یافتن بازماندگان کنونی، شکافی نگران‌کننده ایجاد می‌کند. بررسی پیشین منظومه نیز آن‌قدر دور بوده که ظهور این تمدن از چشم کاوشگران پنهان مانده است. هنگام نزدیک شدن سفینه، زمین با جنگل‌های نابودشده، آسمانی تیره و نشانه‌های گرمای ویرانگر دیده می‌شود. سکوت رادیویی احتمال پایان زندگی را تقویت می‌کند، اما مأموریت همچنان ادامه دارد. دو سفینهٔ کوچک باید بخش‌هایی از سیاره را جست‌وجو کنند و در موعد مقرر بازگردند. ظرفیت محدود نجات نیز پرسشی دشوار پیش می‌کشد: اگر بازماندگان بسیار باشند، چه کسانی انتخاب خواهند شد؟ این آغاز داستان، اضطراب شمارش معکوس را با مسئلهٔ مسئولیت، محدودیت شناخت و رویارویی تمدن‌های متفاوت پیوند می‌دهد.