این کتاب به بررسی جایگاه سنت در ساختار قانونگذاری اسلامی می‌پردازد و از تعریف سنت و ضرورت پیروی از پیامبر آغاز می‌کند. در بخش نخست، نویسنده شیوه فراگیری سنت توسط صحابه، علت تدوین‌نشدن گسترده آن در زمان حیات پیامبر، نوشته‌های موجود از سنت و رفتار صحابه پس از وفات او را دنبال می‌کند. سپس بحث جعل حدیث را پیش می‌کشد و زمان آغاز آن، زمینه‌های سیاسی، تعصب‌های قومی و مذهبی، قصه‌پردازی، اختلافات فقهی و کلامی و نزدیکی به حاکمان را از عوامل گسترش آن معرفی می‌کند. کتاب در ادامه، کوشش دانشمندان حدیث برای مقابله با جعل را توضیح می‌دهد؛ از توجه به اسناد و بررسی راویان تا تدوین قواعد تشخیص حدیث صحیح، حسن، ضعیف و موضوع. همچنین به پدیدآمدن دانش مصطلح حدیث، جرح و تعدیل و دیگر علوم مرتبط با روایت می‌پردازد. در بخش دوم، اثر مجموعه‌ای از شبهات تاریخی درباره حجیت سنت را بررسی می‌کند و دیدگاه خوارج، معتزله، منکران قدیم و جدید سنت و مخالفان حجیت خبر واحد را مطرح می‌سازد. بخشی مستقل نیز به خاورشناسان اختصاص دارد و دیدگاه‌های گلدزیهر درباره حدیث، مسئله جعل، نقش امویان و جایگاه امام زهری را واکاوی می‌کند. کتاب با رویکردی تاریخی و استدلالی، هم روند انتقال و تدوین سنت را شرح می‌دهد و هم پاسخ‌های عالمان مسلمان به اعتراض‌ها و تردیدهای مطرح‌شده درباره اعتبار حدیث را نشان می‌دهد.