این کتاب یک رسالهٔ کلامی و مناظره‌محور دربارهٔ این پرسش است که چرا نام حضرت علی رضی‌الله‌عنه به‌صورت صریح در قرآن نیامده است. متن از مقدمه‌ای آغاز می‌شود که در آن نویسنده توجه خواننده را به عبارت‌های مربوط به ولایت در اذان شیعیان جلب می‌کند و از همان نقطه مسیر استدلال خود را می‌سازد. سپس بحث اصلی به مسئلهٔ مصونیت قرآن از تحریف منتقل می‌شود. کتاب با مقایسهٔ قرآن با آثار ادبی کهن فارسی استدلال می‌کند که نسخه‌های آثار بشری در گذر زمان دچار اختلاف شده‌اند، اما متن قرآن، با وجود گستردگی جغرافیایی و اختلافات فرقه‌ای، یکسان باقی مانده است. نویسنده از این مقدمه برای طرح پرسشی جدلی دربارهٔ اختلاف شیعه و سنی در نماز، اذان، روزه، حج و روایت‌های منسوب به پیامبر استفاده می‌کند. از نگاه کتاب، همین اختلافات نشان می‌دهد که انتقال حدیث می‌تواند محل نزاع باشد، در حالی که قرآن از چنین تغییری مصون مانده است. در ادامه، نمونه‌هایی از واژه‌های مشابه قرآنی، تکرار برخی عبارت‌ها و نبود «بسم‌الله» در آغاز سورهٔ توبه مطرح می‌شود تا امکان ظاهری دست‌کاری و در عین حال عدم وقوع آن برجسته شود. متن همچنین با اشاره به داستان فرعون و موسی، حفظ قرآن را به قدرت الهی پیوند می‌دهد. این اثر بیش از آن‌که شرح تاریخی بی‌طرفانه باشد، نوشته‌ای استدلالی در فضای مناظرات مذهبی است و باید در همان چارچوب خوانده شود.