این پژوهش به بررسی رابطه میان دولت الکترونیک و اعتماد عمومی با تمرکز بر تجربه مشتریان بانک صادرات می‌پردازد. مسئله اصلی آن این است که گسترش خدمات و فرایندهای الکترونیکی تا چه اندازه می‌تواند اعتماد شهروندان را در محیط بانکی تقویت کند. تحقیق با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و روش پیمایشی انجام شده و داده‌ها از طریق پرسشنامه گردآوری و با نرم‌افزار SPSS تحلیل شده‌اند. در بخش روش‌شناسی، آزمون‌های آماری برای بررسی ویژگی متغیرها، نرمال بودن داده‌ها و سنجش فرضیه‌های تحقیق به کار رفته است. متن سه بُعد مهم اعتماد، یعنی اعتماد اعتباری، اعتماد متقابل و اعتماد اجتماعی را در پیوند با دولت الکترونیک بررسی می‌کند. یافته‌های گزارش‌شده نشان می‌دهد میان گسترش دولت الکترونیک و ارتقای اعتماد عمومی، اعتماد اعتباری و اعتماد اجتماعی رابطه معنادار وجود دارد، اما این گسترش الزاماً به افزایش اعتماد متقابل میان مشتریان و بانک منجر نشده است. بخش نظری کتاب نیز مفاهیم اعتماد، اعتماد عمومی، بانکداری الکترونیک و دولت الکترونیک را تعریف می‌کند و نقش فناوری اطلاعات را در تحول خدمات بانکی توضیح می‌دهد. همچنین بر اهمیت سرعت، دقت، امنیت، کیفیت خدمات و کاهش عدم اطمینان در پذیرش بانکداری الکترونیکی تأکید می‌شود. این اثر برای دانشجویان مدیریت، پژوهشگران دولت الکترونیک و کسانی که به سنجش اعتماد در خدمات بانکی علاقه دارند، نمونه‌ای کاربردی از یک مطالعه پیمایشی مبتنی بر فرضیه و تحلیل آماری فراهم می‌کند.