بادبادک‌باز با خاطره‌ای آغاز می‌شود که راوی آن را نقطهٔ شکل‌گیری شخصیت خود می‌داند. امیر، ساکن سانفرانسیسکو، پس از تماس رحیم خان از پاکستان، دوباره با گذشته‌ای روبه‌رو می‌شود که سال‌ها از ذهنش کنار نرفته است. دیدن دو بادبادک در آسمان پارک، یاد حسن و سخن او دربارهٔ وفاداری را زنده می‌کند و پرسش جبران خطاهای گذشته را پیش می‌کشد. روایت سپس به کودکی در کابل بازمی‌گردد؛ به بازی روی درخت‌های سپیدار، شیطنت با آینه و روزهایی که امیر و حسن در یک حیاط می‌گذرانند. نزدیکی این دو کودک در کنار تفاوت آشکار زندگی‌شان قرار دارد: امیر در عمارت بزرگ پدرش زندگی می‌کند و حسن همراه علی در کلبه‌ای کوچک در انتهای باغ. وفاداری حسن، سکوت او در برابر سرزنش و رفتار مهربان علی، رابطه‌ای را نشان می‌دهد که هم صمیمیت دارد و هم نابرابری. در این فضای خانوادگی، تحقیر هزاره‌ها و برخوردهای تبعیض‌آمیز نیز وارد تجربهٔ کودکان می‌شود. امیر با خواندن کتابی تاریخی متوجه مطالبی می‌شود که در درس‌های مدرسه از آن‌ها چیزی نشنیده است. هم‌زمان، حضور پرقدرت پدر و تلاش او برای ساختن یتیم‌خانه، تصویری از اعتبار اجتماعی و ارادهٔ او می‌سازد. برای امیر، همین پدر سرچشمهٔ افتخار، ترس و اشتیاق به توجه است. صفحات آغازین، خاطرات دوستی و خانواده را به احساس گناه و امید به جبران پیوند می‌دهند.