تحریم‌های اقتصادی چگونه از محدودیت صادرات نفت و تجارت خارجی به سفره خانوار و بازار کار می‌رسند؟ این گزارش با تمرکز بر ایران، تغییرات مصرف و اشتغال پس از تحریم‌های سال ۲۰۱۰ و تشدید آن‌ها در سال ۲۰۱۸ را بررسی می‌کند. محور بحث، تجربه مردم عادی و تفاوت پیامدهای بحران برای گروه‌های اجتماعی و مناطق شهری و روستایی است. پژوهش از داده‌های خرد پیمایش مخارج و درآمد خانوار و پیمایش نیروی کار استفاده می‌کند تا تصویری از استانداردهای زندگی ارائه دهد. کاهش درآمدهای نفتی، افت ارزش پول ملی، تورم و رکود، زنجیره‌ای از فشارها را شکل می‌دهند که قدرت خرید را کاهش می‌دهد. صفحات ارائه‌شده از افزایش فقر، آسیب بیشتر خانوارهای روستایی و نزول بخشی از طبقه متوسط به طبقات پایین‌تر سخن می‌گویند. نقش حمایت‌های نقدی نیز بررسی می‌شود؛ حمایت‌هایی که در دوره نخست تا اندازه‌ای اثر محافظتی داشتند، اما با تورم، ارزش واقعی آن‌ها کاهش یافت. در بازار کار، تصویر متفاوت است: کاهش ارزش پول می‌تواند تولید داخلی و جایگزینی واردات را تقویت کند و به تاب‌آوری اشتغال کمک برساند. با این حال، دستمزدهای واقعی پایین‌تر اجازه نمی‌دهند افزایش محدود اشتغال، افت رفاه را جبران کند. گزارش همچنین به مشاغل غیررسمی و فشار همه‌گیری کرونا توجه دارد. توضیح محدودیت‌های داده و پرهیز از ادعای رابطه علّی دقیق، به خواننده کمک می‌کند یافته‌ها را در چارچوب شواهد موجود ارزیابی کند.