آبجی خانم و ماهرخ دو خواهرند که تفاوت ظاهر و رفتارشان، جایگاه متفاوتی برای آنان در خانه ساخته است. خواهر کوچک‌تر محبوب و خوش‌برخورد است، اما آبجی خانم از کودکی با سرزنش مادر و داوری دیگران درباره چهره‌اش روبه‌رو می‌شود. تکرار این تحقیرها امید او به ازدواج را فرسوده و رابطه‌اش با خانواده را آکنده از رنج و بدخلقی کرده است. او برای تسکین محرومیت خود به نماز، مجالس روضه و آرزوی مجاورت در کربلا پناه می‌برد. در تصورش، خوشبختی جهان دیگر می‌تواند جای شادی‌های دست‌نیافتنی زندگی را بگیرد. بااین‌حال، حسادت به ماهرخ در برخوردهای روزمره، کنایه‌ها و موعظه‌های طولانی آشکار می‌شود؛ رفتاری که فاصله میان دو خواهر را بیشتر می‌کند. خبر خواستگاری عباس از ماهرخ این تعادل شکننده را برهم می‌زند. خرید لباس و وسایل جهاز، به‌ویژه کنار گذاشتن جانمازی که پیش‌تر از آبجی خانم دریغ شده بود، احساس کنار گذاشته شدن او را شدت می‌دهد. مادر به‌جای شنیدن رنج دخترش، او را باز هم سرزنش می‌کند و کشمکش خانه بالا می‌گیرد. در شب عقد، شلوغی مهمانان، آوازها و تدارک جشن با سکوت آبجی خانم تضادی تلخ دارد. دیدن صمیمیت عروس و داماد او را در تنهایی عمیق‌تری فرو می‌برد و روایت سرانجام به مرگش در آب‌انبار می‌رسد. جزئیات خانه، گفت‌وگوهای عامیانه و تصویر پایانی، پیوند میان تبعیض خانوادگی، ارزش‌گذاری بر زیبایی و فروپاشی امید یک زن را ملموس می‌کنند.