«تهمت به علی در نهج البلاغه» نقدی کلامی بر کتاب «تجلی امامت در نهج البلاغه» است و بحث خود را از این پرسش آغاز می‌کند که آیا می‌توان نظریه امامت منصوص را از خطبه‌ها، نامه‌ها و سخنان منسوب به امام علی در نهج البلاغه اثبات کرد. نویسنده پس از اشاره به مطالعه کتاب مورد نقد، موضع خود را آشکار می‌سازد و استدلال می‌کند که نهج البلاغه به جای اثبات امامت منصوص، شواهدی درباره خلافت دربردارد. او خطبه شقشقیه و چند مورد دیگر را از مهم‌ترین مستندات طرف مقابل می‌داند، اما کفایت آنها را برای اثبات امامت بلافصل و سلسله دوازده‌امامی نمی‌پذیرد. بخش‌های بعدی به نقل‌ها و استدلال‌هایی می‌پردازد که در کتاب مورد نقد درباره ضرورت شناخت امام آمده است. نویسنده برداشت‌هایی را که پذیرش امامت امامان معصوم را شرط ایمان، نجات یا ورود به بهشت معرفی می‌کنند، به چالش می‌کشد و پیامدهای کلامی این دیدگاه را برای مسلمانان غیر امامی بررسی می‌کند. سپس از زاویه‌ای انتقادی، نسبت میان چنین برداشت‌هایی و برنامه‌های تقریب مذاهب و وحدت اسلامی را مطرح می‌سازد و درباره هدف و سازگاری این دو رویکرد پرسش‌هایی طرح می‌کند. لحن کتاب جدلی و صریح است و نویسنده در بسیاری از مواضع، سخنان کتاب «تجلی امامت در نهج البلاغه» را نقل یا بازگو می‌کند و سپس پاسخ خود را ارائه می‌دهد. از همین رو، اثر بیشتر برای خوانندگانی مناسب است که می‌خواهند با یک نقد اهل‌سنتیِ معاصر از استدلال‌های امامت در نهج البلاغه و مناقشه‌های پیرامون آن آشنا شوند.