«ده داستان کوتاه از فرانتس کافکا» خواننده را به جهان موقعیت‌هایی می‌برد که در نگاه نخست ساده‌اند، اما هر کدام پرسشی دشوار درباره زندگی انسان پیش می‌کشند. در «درباره تمثیل»، گفت‌وگویی کوتاه بر سر سود و معنای سخن حکیمان شکل می‌گیرد و مرز میان واقعیت و تمثیل جابه‌جا می‌شود. «پنجره رو به خیابان» از انسانی تنها می‌گوید که نگاه کردن به رفت‌وآمد مردم، او را دوباره به جریان زندگی پیوند می‌دهد. در «درخت‌ها»، تصویری گذرا از تنه‌های درخت در برف، یقین ما را درباره آنچه می‌بینیم زیر سؤال می‌برد. در «خاموشی سیرن‌ها»، اولیس با موم و زنجیر در برابر فریب موجودات افسانه‌ای آماده می‌شود، اما خاموشی آنان خطری پیچیده‌تر از آوازشان می‌آفریند. «دوستی» زندگی پنج همراه را نشان می‌دهد که بی‌آنکه دلیل قانع‌کننده‌ای داشته باشند، ورود نفر ششم را نمی‌پذیرند. در «جلو قانون»، مردی روستایی سال‌های عمرش را در انتظار اجازه عبور از دری باز می‌گذراند و در پایان پاسخی تکان‌دهنده می‌شنود. «قصه کوچک» سرنوشت موشی را روایت می‌کند که راه‌های جهان را پیوسته تنگ‌تر می‌یابد. در «ناخدا»، فردی بیگانه سکان کشتی را می‌گیرد و خدمه در برابر اعتراض ناخدا سکوت می‌کنند. «لاشخور» تصویری هولناک از درماندگی در برابر آزار است و «خارپیچ سوزان» گرفتار شدن در بوته‌ای خاردار و دشواری رسیدن کمک را بازمی‌گوید. این داستان‌ها خواننده را با انتظار، قدرت، طرد شدن و ابهام روبه‌رو می‌کنند.