«داستان رستم و سهراب» متنی کوتاه و طنزآمیز است که یک روایت پهلوانی را به محیط دانشگاه می‌برد. نوشته در دو بخش زمانی پیش می‌رود: نخست، سرگذشت پدری که خانواده‌اش را ترک می‌کند و سال‌ها بعد، بی‌آن‌که پسرش را بشناسد، با او روبه‌رو می‌شود؛ سپس، ماجرای استادی که دانشجویش را پس از تصویب طرح پژوهش تنها می‌گذارد. در بخش نخست، تأکید بر غیبت رستم از زندگی سهراب و بی‌خبری او از دشواری‌های بزرگ‌شدن فرزند است. رویارویی آن دو، بخشیدن رستم به دست سهراب و کشته‌شدن پسر، زمینهٔ پرسشی انتقادی دربارهٔ شفقت و مسئولیت فراهم می‌کند. شناختن فرزند از روی نگین نیز زمانی رخ می‌دهد که دیگر جبران ممکن نیست. بخش دانشگاهی همین الگو را با زبانی محاوره‌ای بازسازی می‌کند. دانشجو پژوهش خود را مستقل پیش می‌برد و پیش‌نویس مقاله‌اش را برای دریافت نظر نزد استاد می‌آورد. استاد به‌جای خواندن نوشته، نام خود را به فهرست نویسندگان اضافه می‌کند. موفقیت دانشجو برای او اعتبار و ارجاع علمی می‌آورد، بی‌آن‌که همراهی پژوهشی متناسبی نشان داده باشد. پیوند دو روایت با تعبیر «نوشداروی بعد از مرگ سهراب» کامل می‌شود. استاد بعدها پرچم مبارزه با تقلب را بلند می‌کند، اما متن ارزش این موضع‌گیری دیرهنگام را زیر سؤال می‌برد. پایان شوخ و طعنه‌آمیز نوشته، خواننده را به تأمل دربارهٔ سهم واقعی افراد در پژوهش، حقوق دانشجو و فاصلهٔ ادعای اخلاقی با رفتار عملی دعوت می‌کند.