این کتاب مبانی دعوت اسلامی را از دیدگاه سلفی توضیح می‌دهد و شناخت دین، عمل به آن و راهنمایی دیگران را به یکدیگر پیوند می‌زند. صفحات آغازین، قرآن و سنت را مرجع اصلی معرفی می‌کنند و فهم صحابه، تابعین و عالمان پیشین را برای شناخت این منابع مهم می‌دانند. مقدمه چاپ دوم نیز به انتشار نسخه‌های نخست و هدف روشن ساختن روش دعوت اشاره دارد. یکی از بحث‌های اصلی، پاسخ به اعتراض درباره نام سلفی است. متن با مثال‌هایی مانند مهاجرین، انصار و علم مصطلح حدیث، ضرورت نام‌گذاری را توضیح می‌دهد، اما بر تقدم هویت مسلمانی و پرهیز از تعصب نسبت به نام تأکید می‌کند. همچنین همراهی با ظلم را به سبب وابستگی گروهی نمی‌پذیرد و پیوند میان دوستی دینی، اعتقاد و رفتار را مطرح می‌سازد. بحث بعدی به تفاوت تقلید و پیروی آگاهانه اختصاص دارد. در این بخش، احترام به عالمان با بررسی دلیل جمع می‌شود و برای خطاهای اجتهادی آنان احتمال نرسیدن دلیل یا تفاوت برداشت در نظر گرفته می‌شود. حکایت نوجوانی که خود را هم‌مرتبه امامان می‌پندارد، ضرورت شناخت اندازه دانش و پرهیز از استنباط بدون آشنایی با عربی و اصول فقه را نشان می‌دهد. توضیحات پیرامون حدیث خیرخواهی، دعوت همراه با اخلاق نیکو و توجه به وضعیت مخاطب را برجسته می‌کند. مراجعه به قرآن و سنت هنگام اختلاف، حفظ جماعت و کوشش برای وحدت، محورهای دیگر متن هستند. مقدمه چاپ اول نیز انتقال میراث دینی و تربیت علمی برای مقابله با تحریف را بررسی می‌کند.