چگونه دولتی که با انقلاب ثور به قدرت رسید، برای گسترش نفوذ اجتماعی و حفظ توان نظامی خود تلاش کرد؟ این کتاب تحولات افغانستان را از سقوط جمهوری داوود و روی کار آمدن حکومت طرفدار شوروی تا پایان دولت نجیب‌الله و به قدرت رسیدن مجاهدین بررسی می‌کند. تمرکز آن بر کارکردهای داخلی دولت، موفقیت‌ها و ناکامی‌های سیاست‌هایش و پیوند میان جنگ و جامعه است. بخش نخست به پایه‌های اجتماعی جمهوری دموکراتیک، توسعه حزب و برنامه‌هایی چون آزادی زنان، مبارزه با بی‌سوادی و اصلاحات ارضی می‌پردازد. در این چارچوب، مشکلات اجرای برنامه‌ها و محدودیت‌های گسترش حمایت اجتماعی نیز مطرح می‌شود. بخش بعدی ساختار نیروهای مسلح را بررسی می‌کند و موضوعاتی مانند کشمکش‌های جناحی، فرار از خدمت، جذب نیرو، تجهیزات، روحیه و دشواری‌های راهبردی را در کنار هم قرار می‌دهد. سیاست آشتی‌جویی محور دیگری است که از مناسبات دولت با قبایل و نهادهای محلی قدرت تا ابتکارات مصالحه ملی و پیامدهای خروج نیروهای شوروی دنبال می‌شود. سپس نقش ملیشه‌ها و شبه‌نظامیان، جایگاه آنان در اقتصاد جنگ، مسئله وفاداری و آثار گسترش این نیروها بررسی می‌شود. یادداشت آغازین، استفاده از اسناد ارتش سرخ، خاطرات، پژوهش‌ها و گفت‌وگو با افراد دخیل در رویدادها را توضیح می‌دهد. مقایسه منابع موافق و مخالف دولت، زمینه ارزیابی سیاست‌ها را فراهم می‌کند. فصل‌های پایانی به سقوط نجیب‌الله و عواقب فروپاشی می‌رسند و جدول‌ها، نقشه‌ها، نمودارها و کتاب‌شناسی، بررسی تاریخی را تکمیل می‌کنند.