چگونه قرآن می‌تواند در روزگار پیشرفت علم و تکنولوژی برای انسان معاصر نیز معجزه و راهنمای زندگی باشد؟ این پرسش، نقطهٔ آغاز کتاب است و بحث را به سوی الهی بودن قرآن، استمرار هدایت آن و رابطهٔ آیات با شناخت جهان می‌برد. متن با تکیه بر آیات و مثال‌های گوناگون، مخاطب را به تفکر دربارهٔ طبیعت و وجود انسان دعوت می‌کند. در مباحث آغازین، میان معجزات مربوط به یک عصر و معجزهٔ دائمی تفاوت گذاشته می‌شود. عصای حضرت موسی و شفای بیماران به دست حضرت عیسی نمونه‌های دستهٔ نخست هستند؛ سپس قرآن به عنوان معجزه‌ای پایدار معرفی می‌گردد. فصاحت و بلاغت عربی، ناتوانی در آوردن همانند قرآن و حفظ آیات، کلمات و حرکات آن در حافظهٔ مسلمانان، از محورهای استدلال کتاب‌اند. بخش دیگری به روایت‌های گرایش اشخاص به اسلام اختصاص دارد. این روایت‌ها مطالعهٔ قرآن، مقایسهٔ ادیان، عدالت و برادری اسلامی را با تصمیم آنان پیوند می‌دهند. همچنین برداشت‌هایی دربارهٔ شق‌القمر، داستان حضرت یونس، ویژگی‌های ماهی و گیاه یقطین نقل می‌شود که متن آنها را نمونه‌های اعجاز علمی می‌داند. در ادامه، نظم آسمان و زمین و ساختمان دقیق انسان برای توضیح یگانگی خالق مطرح می‌شوند. مثال‌هایی از موتر و بوت، زمینهٔ نقد پیدایش تصادفی را فراهم می‌کنند. کتاب بر نقش عقل، تدبر و مشاهده تأکید می‌گذارد و میان حقایق علمی و نظریه‌های اثبات‌نشده فرق می‌گذارد؛ تمایزی که جایگاه مهمی در نگاه اعتقادی آن به علم دارد.