سیّد مجتبی آقابزرگ علوی ملقب به آقا بزرگ علوی و بزرگ علوی نویسندهٔ واقعگرا، فعّال سیاسی چپگرا، روزنامهنگار نوگرا و استاد زبان فارسی ایرانی بود که بیش از چهار دهه از نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم را در آلمان زیست و به ترجمه، نقد و فرهنگنامهنویسی پرداخت. او را در کنار صادق هدایت و صادق چوبک، از پدران داستاننویسی نوین ایران میدانند.