کتاب «تشیع و معتقدات آن» اثری انتقادی درباره باورهای شیعه دوازده‌امامی از نگاه نویسنده‌ای اهل سنت است. مقدمه با پرسشی مستقیم درباره شناخت خواننده از تشیع آغاز می‌شود و سپس برداشت‌های رایج درباره امامت علی بن ابی‌طالب و فرزندان او، سه‌نوبت خواندن نماز، آیین‌های تاسوعا و عاشورا و مسئله صیغه را یاد می‌کند. نویسنده تأکید می‌کند که هدفش فراتر رفتن از این شناخت عمومی و بررسی اعتقادات بنیادین این مذهب است. او اعلام می‌کند که برای استدلال، به قرآن، گزارش‌ها و روایات موجود در منابع شیعی و آنچه عقل و فطرت می‌داند تکیه خواهد کرد و از استناد به احادیث اهل سنت در بحث با مخاطب شیعی پرهیز می‌کند. بخش‌های بعدی کتاب با مبحث توحید آغاز می‌شوند. در این قسمت، توحید به ربوبیت، الوهیت و اسماء و صفات تقسیم شده و توحید ربوبیت به یگانه دانستن خداوند در آفرینش، روزی‌رسانی، تدبیر جهان، زندگی‌بخشی و مرگ تعریف می‌شود. سپس آیات قرآن درباره خالقیت و روزی‌رسانی خداوند و اقرار مشرکان به ربوبیت او مطرح می‌گردد. کتاب از این چارچوب برای نقد دیدگاه‌هایی استفاده می‌کند که نویسنده به تشیع نسبت می‌دهد؛ از جمله موضوع تحریف قرآن، نسبت دادن صفات الهی به امامان، رجعت و مهدویت. این مطالب باید به‌عنوان دیدگاه و استدلال نویسنده در یک اثر مناظره‌ای و نقد مذهبی خوانده شوند، نه گزارش بی‌طرفانه از عقاید همه شیعیان.