«پروانه‌ی شب عید» روایتی فشرده و گفت‌وگومحور از ترس، مرگ، نشانه‌ها و تلاش انسان برای معنا دادن به اتفاق‌های تکان‌دهنده است. داستان با اضطراب راوی از شنیدن خبرهای بد آغاز می‌شود؛ او از خسرو، پشت تلفن، خبر مرگ پسر شهرام را می‌شنود که درست شب عید و هنگام تحویل سال در تصادف جان باخته است. از همین خبر، گفت‌وگو به خاطره‌ها و نشانه‌هایی کشیده می‌شود که شخصیت‌ها نمی‌دانند باید آن‌ها را تصادف بدانند یا چیزی فراتر از توضیح عادی. خسرو از خرید لباس عید برای نوجوان پانزده‌ساله‌ای می‌گوید که پیش از حادثه، همه لباس‌ها و حتی کفش و زیرپوشش را سیاه انتخاب کرده بود. این جزئیات ذهن او را به سوی پرسش درباره پیش‌آگاهی و پیوند میان رخدادها می‌برد. راوی نیز تجربه‌ای شخصی از نوجوانی خود را بازگو می‌کند: تماشای ابری که در برابر چشمانش به صورتی زیبا و ناشناخته بدل می‌شود و سپس ناگهان ناپدید می‌گردد؛ تجربه‌ای که نگاه او به زندگی را تغییر داده است. گفت‌وگو میان راوی و خسرو مدام میان شک، خاطره، شهود و ترس حرکت می‌کند و هیچ پاسخ قطعی تحمیل نمی‌کند. در ادامه، اشاره به رمان «شوگون» و نویسنده‌اش جیمز کلاول، فضای بحث را از تجربه‌های خصوصی به نمونه‌ای ادبی می‌برد. متن با زبان محاوره‌ای، مکث‌های تلفنی و جریان آزاد یادآوری‌ها، نشان می‌دهد سوگ چگونه خاطره‌ها و پرسش‌های حل‌نشده را دوباره زنده می‌کند.