«خاطرات همفر» روایتی از جاسوسی بریتانیایی ارائه می‌کند که مدعی است در بصره با محمد بن عبدالوهاب آشنا شده و در شکل‌گیری دعوت او نقش داشته است. این کتاب آن روایت را موضوع بررسی قرار می‌دهد و می‌کوشد نشان دهد که ادعاهایش با منابع و ترتیب رویدادهای تاریخی سازگار نیست. بحث با شرح انگیزه‌هایی آغاز می‌شود که به باور نویسنده، زمینهٔ طرح اتهام علیه شیخ محمد بن عبدالوهاب و دعوت سلفی را فراهم کرده‌اند. سپس چند نوشته و روایت انتقادی دیگر بررسی می‌شود؛ از جمله سفرنامهٔ فتح‌الله صایغ حلبی، کتاب «لمع الشهاب» و نوشته‌های احمد زینی دحلان. نویسنده در این بخش‌ها پاسخ‌های نقل‌شده از شیخ، پیروان او و پژوهشگران بعدی را کنار اتهام‌های مطرح‌شده می‌گذارد. پس از نقل خلاصه‌ای مفصل از «خاطرات همفر»، کتاب به سراغ نشانه‌هایی می‌رود که آن‌ها را دلیل ساختگی بودن خاطرات می‌داند: نبود نسخهٔ انگلیسیِ قابل شناسایی، نامشخص بودن هویت همفر و مترجم خاطرات، ادعای وجود وزارت مستعمرات بریتانیا در سال ۱۷۱۰ و سن شیخ در زمان دیدار ادعایی. بخش‌های بعدی، تصویر ارائه‌شده از باورها و سفرهای شیخ و نیز ادعای حمایت بریتانیا از دولت سعودی اول را به چالش می‌کشند. نویسنده همچنین از روی واژگان و موضع‌گیری‌های متن، دربارهٔ گرایش مذهبی سازندهٔ خاطرات استدلال می‌کند. کتاب با چکیده‌ای از سفرهای علمی شیخ پایان می‌یابد تا ادعای دیدار در بصره در چارچوب زندگی‌نامهٔ او سنجیده شود.