داستان «قلعه حیوانات» در مزرعه‌ای به نام مانر آغاز می‌شود؛ جایی که آقای جونز، مالک مزرعه، پس از شبی همراه با مستی به اتاق خواب می‌رود و حیوانات فرصت می‌یابند دور از چشم او جمع شوند. دلیل این گردهمایی، خواب عجیب میجر پیر است؛ خوک سالخورده‌ای که میان حیوانات احترام فراوان دارد و می‌خواهد تجربه‌های زندگی خود را با آنان شریک سازد. در این نشست، حیوانات گوناگون با رفتارها و ویژگی‌های متفاوت معرفی می‌شوند. باکسر، اسب نیرومند و سخت‌کوش، در کنار کلوور مهربان حضور دارد؛ بنجامین، الاغ سالخورده و بدبین، کمتر سخن می‌گوید و مالی بیشتر به ظاهر خود توجه نشان می‌دهد. همین تفاوت شخصیت‌ها فضای زنده و قابل‌تصوری برای گفت‌وگوی پیش رو فراهم می‌کند. میجر پیر سخنانش را با پرسشی اساسی آغاز می‌کند: چرا حیوانات با وجود کار فراوان، سهم اندکی از حاصل تلاش خود دارند؟ او از شیر گاوها، تخم مرغ‌ها، کره‌های فروخته‌شده و سرنوشت حیوانات پیر مثال می‌آورد تا نشان دهد چگونه دسترنج آنان به سود انسان مصرف می‌شود. از نگاه او، فقر و بیگاری سرنوشت اجتناب‌ناپذیر حیوانات نیست. این آغاز، خواننده را با مسئله عدالت، مالکیت دسترنج، بهره‌کشی و آرزوی رهایی روبه‌رو می‌کند. روایت به‌جای بحث مستقیم و انتزاعی، این پرسش‌ها را از زبان حیواناتی با نیازها و سرنوشت‌های متفاوت مطرح می‌سازد و زمینه اندیشیدن درباره قدرت و آزادی را فراهم می‌کند.