این کتاب به بررسی پیوندهای خانوادگی و نام‌گذاری‌ها میان اهل بیت و صحابه می‌پردازد و می‌کوشد از این داده‌های تاریخی برای توضیح نوع رابطه میان آنان استفاده کند. متن با بحثی درباره اهمیت نام در فرهنگ اسلامی آغاز می‌شود و استدلال می‌کند که انتخاب نام برای فرزندان معمولاً با علاقه، معنا و احترام پیوند دارد. سپس نمونه‌هایی از نام‌های ابوبکر، عمر، عثمان، عائشه، طلحه، زبیر و معاویه در میان فرزندان و نسل‌های خاندان علوی و هاشمی مطرح می‌شود. نویسنده از نام‌گذاری فرزندان علی بن ابی‌طالب، حسن، حسین و زین‌العابدین یاد می‌کند و این موارد را در چارچوب بحث خود درباره مناسبات اهل بیت و صحابه تفسیر می‌کند. بخش مهم دیگری از کتاب به ازدواج‌ها و مصاهرات میان اهل بیت و خانواده‌های ابوبکر، آل زبیر، آل خطاب، بنی‌تیم، بنی‌امیه و خاندان عباسی اختصاص دارد. فهرست کتاب همچنین ضمیمه‌هایی درباره نام مادران امامان، نام پسران و دختران اهل بیت و جدول ازدواج‌های امامان نشان می‌دهد. لحن اثر استدلالی و مناقشه‌ای است و در بخش‌های موجود، نویسنده دیدگاه‌هایی را که این نام‌گذاری‌ها را ناشی از اجبار سیاسی یا روابط خصمانه می‌دانند نقد می‌کند. او برای تأیید برداشت خود به گزارش‌های تاریخی و آثاری منسوب به منابع شیعی اشاره می‌کند و واقعه کربلا و حضور افرادی با این نام‌ها را نیز در استدلالش به کار می‌گیرد. در مجموع، محور کتاب گردآوری شواهد نسب‌شناختی، نام‌ها و پیوندهای ازدواجی برای طرح روایتی از روابط اجتماعی میان خاندان پیامبر و صحابه است.