این خلاصه با پرسش از جایگاه حکومت در اسلام آغاز می‌شود و رابطه دین، قانون و اداره جامعه را محور بحث قرار می‌دهد. مقدمه، دو رویکرد را نقد می‌کند: محدود کردن مشارکت سیاسی با برداشت‌های تنگ‌نظرانه و جدا دانستن کامل دین از امور عمومی. در برابر این دو، رویکردی معرفی می‌شود که حفظ اصول دینی را با اجتهاد و توجه به واقعیت‌های معاصر همراه می‌سازد. متن برای توضیح ضرورت حکومت، به آیات مربوط به امانت، عدالت و اطاعت، همچنین بیعت، هجرت به مدینه و انتخاب رهبر پس از وفات پیامبر استناد می‌کند. حکومت در این برداشت، افزون بر تأمین امنیت، مسئول آموزش، پاسداری از ارزش‌ها و سامان دادن زندگی اجتماعی است. تفاوت میان سیاست به معنای اداره امور مردم و وابستگی حزبی نیز توضیح داده می‌شود. بخش ویژگی‌های حکومت اسلامی بر ماهیت مدنی آن تأکید دارد و حاکمیت روحانیان با ادعای نمایندگی خداوند را رد می‌کند. انتخاب مسئولان بر پایه کاردانی و امانت‌داری، نظارت بر قوانین، مرجعیت قرآن و سنت و امکان همکاری کشورهای اسلامی از موضوعات این بخش است. در ادامه، حقوق و آزادی‌های دینی غیرمسلمانان، حدود اختیار حکومت و مسئولیت زمامداران بررسی می‌شود. حاکم انسانی خطاپذیر معرفی می‌گردد که باید پاسخگو باشد و امکان انتقاد و برکناری او وجود داشته باشد. مقایسه شورا با دموکراسی، شرایط رأی‌دهندگان و نامزدها و دفاع از ستمدیدگان، بحث را به مسائل عملی مشارکت و عدالت سیاسی پیوند می‌دهد.