این مقالهٔ کوتاه با خطاب مستقیم به مسلمانان جهان، نگرانی دربارهٔ گسترش نفوذ سیاسی و مذهبی حکومت ولایت فقیه را مطرح می‌کند. متن از دیدگاهی منتقد تشیع صفوی نوشته شده و اختلاف میان شیعه و سنی را محور تحلیل خود قرار می‌دهد. در آغاز، رفتار حکومت ایران با پیروان ادیان دیگر و گرایش جوانان به اهل سنت مقایسه می‌شود؛ مقایسه‌ای که مبنای استدلال بعدی دربارهٔ تفرقه در میان مسلمانان است. بحث سپس به خاورمیانه، جلوگیری از اتحاد کشورهای اسلامی و مفهوم هلال شیعی می‌رسد. سوریه، عراق و لبنان در توضیح نگرانی از گسترش نفوذ منطقه‌ای مطرح می‌شوند. محور اصلی مقاله، احتمال قرار گرفتن مکه و مدینه زیر ادارهٔ مستقیم یا غیرمستقیم شیعیان است. متن سخنی منسوب به مکارم شیرازی دربارهٔ ادارهٔ این دو شهر توسط شورایی از مسلمانان را نقل و با برداشت انتقادی خود تفسیر می‌کند. در ادامه، موضوع‌هایی چون ساخت بنا بر قبور بقیع، توسل، برگزاری مراسم محرم و تغییر فضای مسجدالحرام و مسجدالنبی بررسی می‌شوند. مقاله پیامدهای مورد تصور خود را به محدودیت فعالیت مذهبی اهل سنت، چاپ کتاب، رسانه‌ها و دسترسی اینترنتی پیوند می‌زند. اشاره به صفویان نیز برای توضیح نگرانی از تغییر تدریجی گرایش مذهبی جامعه به کار می‌رود. این نوشته لحنی هشداردهنده دارد و ادعاها و پیش‌بینی‌های آن باید در چارچوب موضع جدلی متن خوانده شوند.