آیا رسیدن به صدسالگی الزاماً با بیماری و از دست رفتن استقلال همراه است؟ این مقاله با بررسی زندگی افراد بسیار سالخورده، تصور رایج درباره زوال پیوسته در دوران پیری را به پرسش می‌گیرد. نقطه آغاز روایت، مشاهده دو سالمند فعال در یک مرکز بازتوانی است: یکی برای دوستانش پیانو می‌نواخت و دیگری به تعمیر لباس‌ها می‌پرداخت. چنین نمونه‌هایی زمینه بررسی دقیق‌تر سلامت و کارکرد افراد صدساله را فراهم می‌کنند. متن سپس به مطالعه صدسالگان نیوانگلند و ارزیابی توانایی‌های شناختی شرکت‌کنندگان می‌پردازد. مقایسه آزمون‌های عصبی روانشناختی با بررسی مغز پس از مرگ نشان می‌دهد که رابطه میان آسیب‌های مغزی و نشانه‌های زوال عقل همیشه ساده نیست. بحث درباره ذخیره شناختی نیز توضیح می‌دهد که چرا بعضی افراد، با وجود تغییرات مرتبط با آلزایمر، توانایی ذهنی مناسبی داشته‌اند. در بخش سلامت جسمی، افراد صدساله بر پایه زمان ابتلا به بیماری‌های عمده بررسی می‌شوند: کسانی که از بیماری گریخته‌اند، کسانی که ابتلایشان به تأخیر افتاده و کسانی که با وجود بیماری سال‌های زیادی زنده مانده‌اند. بررسی فرزندان، برادران و خواهران آنان، موضوع زمینه خانوادگی طول عمر را پیش می‌کشد. بخش پایانی به ژن‌های محافظت‌کننده، نبود عوامل ژنتیکی خطرزا، کارکرد عروق و متابولیسم چربی اختصاص دارد. مقاله ضمن اشاره به نقش محیط و رفتارهای سالم، مسیر پژوهش برای شناخت پیری همراه با تندرستی را شرح می‌دهد.