اولدوز دختری خردسال است که در خانهٔ پدر و زن‌بابایش احساس تنهایی می‌کند. مادرش از او دور شده و عروسکی که از پارچه‌های کهنه ساخته شده، نزدیک‌ترین همدم اوست. مرگ گاوی که با اولدوز مهربان بوده، اندوه دختر را بیشتر می‌کند. او در صندوق‌خانه، عروسک را روبه‌روی خود می‌گذارد و از دلتنگی، بی‌پناهی و رفتار زن‌بابا برایش می‌گوید. سرانجام عروسک به سخن می‌آید، اشک‌های او را پاک می‌کند و وعده می‌دهد که دیگر تنها نخواهد ماند. این اتفاق، زندگی روزمرهٔ اولدوز را به فضایی خیال‌انگیز پیوند می‌زند. شکستن چراغ و ریختن نفت، موقعیتی پیش می‌آورد که دختر باید میان پنهان کردن اشتباهش و هشدار دادن دربارهٔ خرده‌شیشه‌ها تصمیم بگیرد. او خطر را به بزرگ‌ترها خبر می‌دهد، اما همچنان با سرزنش روبه‌رو می‌شود. در آشپزخانه نیز رخدادی عجیب جریان دارد: گوشت گاو برای پدر، زن‌بابا و خواهرش تلخ و بدطعم است، ولی اولدوز آن را خوشمزه می‌یابد. عروسک پیشنهاد می‌کند چیزی از گاو نگه دارند، زیرا ممکن است به کارشان بیاید. در کنار این ماجراها، یاشار، پسر همسایه، به عنوان دوستی وارد روایت می‌شود که اولدوز می‌خواهد راز عروسکش را با او در میان بگذارد. مقدمهٔ داستان نیز توجه را به کودکان فقیر و کارگر و نقد خودپسندی جلب می‌کند. قصه با گفت‌وگوهای زنده، اندوه کودکانه و عناصر شگفت، نیاز به محبت، شنیده شدن و همراهی را پیش چشم خواننده می‌گذارد.